همين است ديگر

مار ا نياز به سرو و چمن نيست در بهار

روی حسينيان گل و اين اشک شبنم است

بــــر عاشقان ؛ سياحت گلهـا حــرام شد

خاکم به ســر ؛ قامت سرو علی خم است

************************************

اون بزرگوارانی که از من حقير کدورتی به دل دارند و ما در حقشون کوتاهی کرديم  و يا اينکه

با هم حساب و کتابی داريم ؛ بيان بگن ... يا اونها ما رو حلال می کنند يا ما التماس ميکنيم حلال کنند

خلاصه اينکه داريم حساب و کتابهای امسال رو جمع و جور می کنيم ... نگيد سيد نگفتی !!

 سال خوب و با برکت و با عزتی داشته باشيد

سالی که ان شاء الله سال ظهور حضرت ولی عصر(عج) باشه

رفع الله راية العباس(ع)

كودكي ماند مثل گل ز حسين  **********  چهره اش داغ باغ نسرين بود

جايش آغوش و دامن و بر دوش  **********  وه ؛ چه شور آفرين و شيرين بود

وقتي ان طفل گريه سر ميداد  **********  در و ديوار گريه مي كردند

چشم هشتاد و كودك و زن    **********  بهر او زار گريه مي كردند

ازهمه دم به دم پدر مي خواست  **********  بي خبر بود از سنان و سنين

راه مي رفت دست بر ديوار   **********  روي ديوار مي نوشت حسين

زخم بر پاي كوچكش بسيار   ********** بهر برخواستن نبودش تاب

مي نشست و روي صفحه خاك   ********** مشق مي كرد طفل ؛ بابا ؛ آب

گرچه ويرانه دَر نداشت وليك    **********  بخت آن طفل حلقه بر در زد

ديد دختر ز پاي افتاد ست    **********   با سر آمد پدر به او سر زد

خواست از شوق دل كشد فرياد   **********  جوهري در صداي خويش نداشت

خواست گويد ز غصه ها قصه    **********  طاقت يك دو جمله بيش نداشت

 ***************************************

دم در ماه صفر زدم دلم رو شکستم !!

آخه شنيده بودم ؛ اگر اول اين ماه بزنی چيزی رو دم در بشکنی ؛ از بلاهاش در امانی

خب ! منم  دیدم يه دل بی زبان دارم که از هر چيز شکستنی تر است

هنوز نرسيده به ماه صفر ؛ دو دستی زدم دلم رو شکستتم

الهی ! اگر دلم را بشکنی از من چه بشکن بشکنی

 ولی چه بلايی بالاتر از شکسته دل نبودن ؟

*****************

  سلام ... راستش خيلی بيشتر از اينها نوشته بودم ! ولی خب انگار قرار نبود فرستاده بشه

  چون برای همون حس و حال بود و پيش بينی نشده نوشته بودم ؛ ديگه نشد که بنويسم

  ان شاء الله برا ی بعد ....

رفع الله راية العباس(ع)

آخه پاهات درد ميگيره ؛ از بين ميره .. تو هم مثل بقيه کفش بپوش بعد برو دنبال دسته

ابراهيم چشمهاي زيباش رو پايين ميانداخت و ميگفت :

مامان ؛ ميخوام برا امام حسين سينه بزنم . با من کاري نداشته باشين

***********

از روز اول ازدواج اين اخلاقش رو خوب يادگرفته بودم! وقتي ميگفت فلان ساعت ميام ؛ مي آمد

بيشتر وقتها قبل از اينکه زنگ بزنه در را باز ميکردم ! مي خنديد

**********

يکبار بهش گفتم : توي جبهه اينقدر به خدا ميرسي ؛ مي آي خونه يه خورده ما رو ببين

شوخي ميکردم ... آخه هر وقت ميآمد ؛ هنوز نرسيده با همان لباس ها مي ايستاد به نماز

ما مگر چقدر پهلوي هم بوديم ؟ نصفه شب مي رسيد . صبح هم نان و پنير به دست و بند پوتين نبسته مي رفت

نگاهم کرد و گفت : وقتي تو را ميبينم ؛ احساس ميکنم بايد دو رکعت نماز شکر بخونم

**********

انگشتر را که تو دستش ديدم ؛ خندم گرفت !! حلقه ابراهيم يک انگشتر عقيق بود

توي عمليات رکابش شکسته بود . نگين را داده بود برايش رکاب بسازند. چه قيد و بندي داشت

دليلش هم اين بود ؛ ميگفت : دوست دارم سايه تو هميشه دنبالم باشه

***********

گوني هاي نان خشک را چيده بوديم کنار انبار . حاجي وقتي فهيمد خيلي عصباني شد . ديگه چي ؟ نون خشک معني نداره

از همان روز دستور داد تا اين گوني ها خالي نشده؛ کسي حق نداره نان بپزد و به بچه ها بدهد

تا مدتي موقع نهار و شام ؛ گوني ها رو وسط سفره خالي مي کرديم

نان هاي سالم تر را جدا ميکرديم و ميخورديم

*************

خودش مي گفت من کيلو متري ميخوابم

واقعا همينطور بود . فقط وقتي راحت ميخوابيد که توي جاده با ماشين مي رفتيم

عمليات خيبر وقتي کار ضروري داشتند ؛ رو دست نگهش ميداشتند

تا رهاش مي کردند بي هوش ميشد . اينقدر بي خوابي کشيده بود

**************

يک خمپاره صاف خورد کنار سنگر

 حاجي فقط گفت : بر محمد و آل محمد صلوات

نگاهش کردم . انگار هيچ چيزي نمي توانست تکانش بدهد

ولی ...

اما آن زمان که بايد سرو سهي نيز در برابر قامت قد قامت حسيني خم گردد فرارسيد

و چه خوش زماني بود براي سرو و فراقي سخت براي اهالي باغ که با سرو مانوس بودند

اينبار خورشيد از شرق طلاييه غروب ميکرد

خيبر ؛ سردارش را لاله گون مي ديد 

خورشيد خيبر به آغوش فاتح خيبر رفت

و طلائيه ؛ طلايه دار نام سردارش که ابراهيم جنگ بود گرديد

رفع الله راية العباس

ما را به خط کردند . از اول صف يکي يکي اسم و مشخصات مي پرسيدند

 مي امدند جلو . نوبت من شد اسمم را گفتم ... مترجم پرسيد مال کدوم لشکري ؟

 گفتم " لشکر امام حسين " ... افسر عراقي يک دفعه پريد موهايم رو گرفت و به طرف خودش کشيد

 داد زد " حسين ؟؟ حسين خرازي ؟ "

چشمهاش انگار دو تا گلوله آتش ، سرم رو انداختم پايين و گفتم نــــه

اسمش هم دشمن رو ميريزه بهم ... حسين باشي و دستت هم شبيه علمدار حسين باشه

***********************

نصف شب ؛ چشم چشم را نمي ديد سوار تانک وسط دشت بودم

کنار برجک نشسته بودم . ديدم يکي پياده مي آيد . به تانک نزديک مي شد دور مي شد

سمت ما هم آمد .. دستش را دور پايم حلقه کرد 

پايم را بوسيد ... گفت : يا علي  ...   به خدا سپردمتون

گفتم ؛ حاج حسين ؟ گفت : هيس .. اسم نبر  ... رفت تانک بعدي

* ببين کجايي ؟ اگر بالاتري که هيچ دست ما رو هم بگير وگرنه سعي کن حداقل  شبيه بشي

****************************

فرماندهان گردان گوش تا گوش نشسته بودند ... آمد تو .. همه مان بلند شديم

سرخ شد .. گفت جلو پاي من بلند نشيد

گفتيم حاجي « شما فرمانده لشکري .. اين حرفها چيه .. اختيار داريد  بفرماييد بالا »

باز جلسه بود ... ايستاده بود بيرون سنگر .. مي گفت نمي آم !! شما ها بلند ميشيد

قول داديم بلند نشيم تا بياد تو

* حالا هر جا ميري منتظر باش جلو پات بلند بشن و تحويلت هم بگيرن

************************

چند نوع غذا داشتيم !! غذاي عقبه ؛ غذاي منطقه عملياتي ؛ غذاي خط مقدم

هرچي به خط نزديک ؛ غذا بهتر ... دستور حاج حسين بود

هر وقت خواستي غذاي خوب بخوري ببين اون روز توي خط مقدم خوبها بودي يا نه ؟ اصلا ببين خوب بودي ؟؟ 

***********************

داماد شده بود . خيلي فکر کرديم براش هديه چي ببريم

 هديه اي بهتر از يه مسلسل و سيصد تا فشنگ پيدا نکرديم

تو خود حديث مفصل بخوان از اين مجمل

***********************

ده ماه بود ازش خبري نداشتيم . مادرش مي گفت : خرازي بلند شو برو ببين

اين بچه زندس ؟ مرده ؟ سالمه ؟ اصلا ببين هست؟

گفتم : کجا برم دنبالش ؟ اخه کار و زندگي دارم خانوم . جبهه که يه وجب جا نيست

رفته بوديم نماز جمعه . حاج آقا آخر خطبه ها گفت : حسين خرازي را دعا کنيد

آمديم خانه . به مادرش گفتم : حسين ما رو مي گفت ؟

گفتم چي شده که امام جمعه هم مي شناسدش ؟

نمي دانستيم فرمانده لشکر اصفهان است

براي حفظ کلاس هم که شده به هرکي رسيدي بگو کارت چيه و کجايي و چقدر

حقوق داري و کي رو ميشناسي و ..و ..و...اگرم چيزي يادت رفت بگو چون ريا ميشه نميگم

*************************

تو وصيت نامه اش نوشته بود  اگر بچه م دختر بود اسمش زهراست ، پسر بود ؛ مهدي

 مهدي خرازي الان ديگه مردي شده

* بايد بببني ... تالي باباش شده ... نه مثل بعضي ها که فقط اسم يدک مي کشند

*****************************

سالگرد شهادت شهيد حسين خرازی گرامی باد