اسفند ماه سال ۷۷ بود که با مدرسه رفتيم اردوی مناطق جنگی . چون از ما بزرگتر بود  قرار شد خودش بياد و بعد ما اونجا ببينيمش ولی چون خودش هم فارق التحصيل اونجا بود قرار شد بياد ولی تو راه کسی رو اخفال نکنه !! تو راه چون بيشتر از ما اومده بود اونجا ؛ کمی برامون توضيح ميداد و حرف می زد ... فکر کنم ۲۳ بود که شب جمعه هم ميشد که قرار شد بريم طلائيه . برنامه اين بود که ساعت ۶ از اونجا برگرديم به سمت شهر و حسينيه که توش بوديم ولی خب ما تازه ساعت ۶ رسيديم طلائيه !! اولش بچه های ارتش راه ندادند ولی بعد از صحبتهای مسوول اردو ؛ قرار شد بمونيم و زود هم بريم   .. ساعت هفت و نيم يا هشت بود که سوار شديم که برگرديم اما جاده رو آب گرفته بود و بعدش هم اتوبوسهای توی گل گير کردند . هر کاری کرديم نشد ... اصلا سابقه نداشته کسی اينجوری تو طلائيه بمونه و اونهم به اين تعداد . تا بچه ها گرم شوخی و حرف زدن بودن ؛ گفت بيايد بريم تو تا زيارت عاشورا بخونيم و بعدم سينه بزنيم تا شايد درست شد ... وسطهای عاشورا بود که ديدم بلند شد رفت جلو به سمت چند تا ازجنازه های تازه از تفحص پيدا شده شهدا .. شروع کرد با اونها حرف زدن و درد دل کردن ...جوری حرف ميزد که که جگر آدم آتيش می گرفت

بعدم که بچه ها جمع شدن نمی دونم درد گوش يکی از اونهايی که باهامون بود چی گفت که اونم رفت سمت يکی از اون جنازه ها و بند کفن رو بازکرد

فقط  يک لحظه ديدم سه چهار تا از بچه ها گرفتنش تا لطمه به خودش نزنه

بعد از يکی دو ساعت تازه کمی آروم شديم . گروهی از بچه ها داشتن حرف زدند ؛ گروهی داشتن عکس می گرفتند و دنبال کار ماشين بودند بعضی ها رفتن تو اتوبوس تا استراحت کنند و بعد بيان کمک اتوبوسهامی دونستيم که تا صبح اونجاييم  اومد بهمون گفت : بعيد می دونم تا سالهای سال نماز شب تو طلائيه ؛ اونم تو اين حال و هوا  گيرتون بياد . هرکی هر چقدر ميتونه و حال داره بره يک گوشه برای خودش با خدا و شهدا حرف بزنه ؛ الکی  نچرخيد دور خودتون  ... بعدم خودش رفت جلوتر از اتوبوسها که آب صاف و زلال باشه وضو بگيره. من خودم حواسم بود کجا داره ميره می خواستم چيزی ازش بپرسم با فاصله ازش راه افتادم که يکدفعه ديدم تا اومد اب برداره يک صدايی اومد و بعدم از عقب افتاد رو زمين  ... رسيدم بالا سرش ديدم سينه اش داره خون مياد ... تا بچه ها جمع بشن و بفهمند که چی بوده ؛ گذاشتيمش پشت تويوتا و فرستاديمش بيمارستان .. بعدا فهميديم خورده بود تو سينه اش بالای قلبش بين استخوانهای قفسه سينه ... اصلا معجزه بود بهبود پيدا کردنش ... باباش تو بيمارستان گفت : يا ابا عبدالله ! داغ جوون ديدن رو خودت کشيدی و می دونی چقدر سخته  من ميرم نماز بخونم و برگردم ؛ يا شفاش بده ؛ يا صبر و تحمل به من بده به خود شهدا قسم که هنوز بيرون نرفته بود که بهوش اومد ؛ ولی باباش رفت برای نماز و شکر ...

بعد از اون جريان دکتر ها سينه زدن شديد و گريه کردن رو براش ممنوع کردن چون خونريزی داخلی می کرد و بعد دوباره بيمارستان ... ولی مگه ميشد اون رو منع کرد از اينها  ... هرسال اول محرم همه می گفتيم اروم بگير اونم می گفت : به وقتش خود خدا اروم ميکنه !! چی بهتر از اين که تو مجلس ارباب از دستان با کفايت مادرش جرعه نوش اين شهد انتقال باشم

خاطره از : هادی ...

التماس دعا  .................................................................... رفع الله راية العباس(ع)

يا حضرت عباس(ع) نگذار اين يكي هم مثل بچه هاي قبلي بميرد

آقاجان از راه دور آمدم . آمدم كه مرادم را بدهي ، نگذار دست خالي به وطن برگردم

يا حضرت عباس(ع) دخيلم ! اگر بچه ام پسر بود اسمش را به نام مبارك خودت عباس ميگذارم

عباس كريمي قهرودي به سال ۱۳۳۶ در روستاي قهرود در نزديكي هاي كاشان به دنيا آمد

كرد و بعدها مسوول اطلاعات عمليات سپاه مريوان شد  و به حدي دقيق بود كه حاج احمد

متوسليان به عنوان فرمانده تيپ عباس را بازو و چشم خود معرفي مي كرد .. بعدها به عنوان

مسوول اطلاعات عمليات تيپ حضرت رسول(ص) ؛ مشغول به خدمت مي شود كه  در همين

پست ؛ در عمليات فتح المبين از ناحيه پا مجروح مي گردد .

بعد از شهادت بزرگ مرد عرصه جهاد و شهادت ؛ حاج محمد ابراهيم همت ، او پرچمدار و

فرمانده لشكر بيست و هفت حضرت رسول(ص) مي شود تا جاي شهيد همت را براي بسيجيان

و عاشقان پر کند

اما ديري نمي يابد كه او هم به خيل دوستان و رفقا مي پيوندد و در عمليات غرور آفرين بدر

**************************************************************

 از فرمانده عاشورايي تيپ عاشورا نوشتن بيشتر از آنكه فكر مي كردم سخت بود

از هركجا شروع كردم ؛ به بن بست رسيدم ! اگر تمام آنچه مي دانستي و شنيده بودي و

نوشته بودند و خوانده بودي را هم در اينجا مي آوردي هنوز داشتي قلم فرسايي مي كردي

اما در همه اين طي مسير و فراز و نشيب دوران زندگي اين بزرگ مرد

دو چيز بيشتر از همه چيز ؛ خود مرا جذب كرد ( آدم بيشتر دنبال چيزي است كه ندارد )

اول قسمتي از وصيتنامه ؛ كه بدين شرح بود

دوم هم ؛ جمله رهبر عاشورايي در وصف فرزند برومندش مهدي بود كه :

 التماس دعا  ..............................................................................................................   رفع الله راية العباس(ع) 

سلام علی من تبع الهدی

در شهری که خالی از عشاق بود؛مردی آمد که شهر را ديوانه کرد . زمين را ديوانه کرد . زمان را ديوانه کرد

او که آمد از هر طرف عاشقی پيدا شد که از خويش برون آمد و کاری کرد

قصه همت بعضی صفحاتش مثل قصه خيلی های ديگر است و بعضی هايش فقط مال خود اوست

او هم وقتی به دنيا آمد ؛ مثل همه ما گريست . بچگی کرد . مدرسه رفت .

گاهی از معلمش کتک خورد و گاهی به دوستانش پس گردنی زد . بعضی تابستانها کار کرد

بعد از دبيرستان به دانشسرا رفت و معلمی کرد .

او هم ؛ قهر و عشق را با هم داشت . خنديد و خنداند . زندگی کرد . همراه شد و رفت و گرياند

تنها چيزی که او را در اين دور ماندنی کرد

راهی بود که به دلها باز کرد و عشقی بود که آفريد

  ۱۶ اسفند سالروز شهادت ؛ سردار قلبها و خورشيد خيبر

      حاج محمد ابراهيم همت

التماس دعا ......................................................................... رفع الله راية العباس(ع)

ولي از همه حرفها قشنگتر ؛ صحبتهاي خواهر با برادره  ... حرفهاي زينب با عباس

عباس مي گفت يكروزي وقتي كه بچه بودم ... يه حرفي مادرم زد شد همه وجودم

تــو شبهاي غريبي مهتاب تــو حسينه ... تو نوكر حسيني ؛ ارباب تو حسينه

زينب ميگه برادر بشين کنار خواهـــر ... مي خوام برات بگم از مصيبتهاي مادر

يکروز که مادرم با حسن اومد تو خونه ... ديدم که چادرش رو داداشم مي تکونه

آتـــيش گرفـته خونه ما هممون گرفـتـار ... امان از شعله ها و ضربه درب و ديوار

نديدي ، شب که بابام مادرم رو کفن کرد ... برا وداع آخــــر اشـــاره اي بـه مـن کرد

حسين مي خواست که صورت روي تنش بذاره ... ديدم که روي سينش يک گل لاله داره

داداش از جاش بلند شد اما زبون گرفته ... خواهر نگو که ديگه چشمم رو خون گرفته

مي خوام فـداي باغ گل پژمرده باشم ... رقيه و اسيري ؛ مگه من مرده باشم

فردا که دست به شمشير ميبرم و ميبيني ... ببين که انتقام ه ؛ مادرم رو ميبيني

اما امان از ظهر عاشورا

 التماس دعای فراوان

هوالکريم

   تو اکثر هيات ها مرسومه که ششم ماه محرم رو به حضرت قاسم بن الحسن(ع) اختصاص ميدن

 ولی ؛ وقتی که شب جمعه تا غروب جمعه مختص به آمرزش و بخشش است

پس چه بهتر که بزرگ مرد آمرزيده شده در دشت کربلا رو واسطه و امام قرار بديم و از زبون اون

با سالار  سپاه و امام کربلا حرف بزنيم ... ان شاء الله که ما رو هم با خيل بخشودگان و به کرم

و لطف خودشون  ببخشند و حريت و آزادگی از گناه بگيريم ....

آمدم به ره بار من گنه سيدي حسين العفو

گويد اين چنين حر رو سيه سيدي حسين العفو

سر فكنده ام چون كه رفته است ابروي من در بر تو اي مولا

امدم شها جان كنم فدا بهر رو نما تا شود رضا مادر تو اي مولا

تا كه من شدم سد راه تو قلب عترتت بشكست

آمدم دهم طوق بندگي دست زينبت دربست

رو زدم به تو در گذر ز من اي همه وفا اي اميد و ماُوايم

از تو ام خجل سيد الكريم روي خوش نشان داده اي به من با همه بديهايم

با كمند عشق خود بسته اي دست مرا

آبـــرو بخشيده اي ايــن دل پست مرا

گرچه من نالايق ات هستم حسين

هر چه هستم عاشقت هستم حسين

مي كني خوبي به من گرچه من بد كرده ام

با جسارت آمدم ره به تو سد كرده ام

گرچه خون كردم دل زينب ولي

بگذر از من يا حسين بن علي

تو مرا شمعي و من بر سرت پروانه ام

آرزو باشد مرا اي مي و پيمانه ام

گرد شمع روي تو بي سر شوم

آنقدر سوزم كه خاكستر شوم

التماس دعا  ..................................................................................  رفع الله راية العباس(ع)

 يا رب الحسين ...

   صدای زنگ اشتران کاروان رو می شنوی که توی صحرای گرم نينوا پيچيده ؛

گودال آب رو می بينی که آرام در سايه افتاب گرم محرم الحرام آسوده خفته

چشمهای فرات رو ببين که داره آهسته باز ميشه ...  فرود آمدن کاروان رو نظاره کن

چشم و گوش دلت رو کمی باز کنی می تونی ببينی

اين کسی که جوانان بنی هاشم دورش را احاطه کردند « عمه محمل نشين سادات » است

زنيب(س) دست در دست علی اکبر(ع) و پای بر زانوان علمدار  در حال پياده شدن است ...

 کمی آنطرف تر ؛ خانوم رباب در حال پياده شدن است و علی اصغر(ع)

را در آغوش دارد ... رقيه  و سکينه و ديگر بچه ها هم در حال پياده شدن هستند

 اما خود ارباب در گوشه ای ايستاده و  داره اين  صحنه ها رو نگاه ميکنه و

اشک ميريزه ....  آخه حسين (ع) داره چند روز بعد رو هم ميبينه

اون زمانی رو که خواهر همه رو سوار رو بر ناقه های عريان کرده و اينبار بايد

تک و تنها سوار بر محل شود ... نه علی اکبری که دست بگيرد .. نه عباسی

که که زانو زند برای رکاب خواهر و نه جوانانی برای محافظت از زينب (س)

يک زينب و يک کاروان ...

اگر دوست داشتيد  روضة الشهدا ( وروديه ) رو گوش بديد ... از من که بدجوری دل برده

ي دونم با زينبت توهمدلي